Czym jest pseudohodowla?

Vademecum

Wraz rozwojem działalności organizacji pomagających zwierzętom, coraz więcej ludzi adoptuje zwierzęta ze schronisk, fundacji czy domów tymczasowych. Jednak nadal istnieje spory odsetek osób, które kupują swoich pupili w sklepach zoologicznych lub z domowych hodowli. Niestety, ludzie ci nie są świadomi, skąd pochodzi ich zwierzę i w jakich warunkach zostało „wyprodukowane”.

 

Gdyby wiedzieli, jak ogromna liczba zwierząt sprzedawanych w sklepach zoologicznych i za pośrednictwem Internetu pochodzi z nielegalnych pseudohodowli, pewnie woleliby uratować zwierzę z lokalnego schroniska lub fundacji zamiast pozwalać zarobić pseudohodowcom.

 

Czym jest pseudohodowla?

 

Pseudohodowla to swego rodzaju fabryka, w której bezduszni ludzie masowo rozmnażają bezradne nierasowe zwierzęta, zapewniając jedynie taki standard opieki, aby maksymalizować swoje zyski.

 

Częstą praktyką w tych miejscach jest tzw. chów wsobny (krzyżowanie samców i samic z tego samego miotu), co pozwala pseudohodowcy na większy zysk i zmniejsza ponoszone koszty. Samice zachodzą w ciążę praktycznie podczas każdej rui, tak długo, aż dojdzie u nich do chorób i uszkodzeń ciała wynikających z nadmiernej eksploatacji. Wtedy często zostaje zabita lub wyrzucona.

 

Zwierzęta z pseudodowli mogą przypominać osobniki popularnych ras, jednak prawda jest taka, że dotknięte są zazwyczaj wadami genetycznymi spowodowanymi ograniczoną pula genetyczną wewnątrz stada (jest to wynik chowu wsobnego). Ponadto, zwierzęta przychodzące na świat w takich miejscach narażone są na uszkodzenia ciała spowodowane walkami i złymi warunkami przetrzymywania.

 

Warunki, w jakich przebywają zwierzęta nie spełniają zwykle nawet podstawowych standardów. Zwierzęta trzymane są w ciasnych, brudnych klatkach, rzadko sprzątanych. Często brodzą we własnych odchodach, nie mają dostępu do świeżego powietrza, zimą marzną, a latem cierpią z powodu wysokich temperatur. Ponadto, zagęszczenie zwierząt jest tam zbyt duże. To wszystko doprowadza zwierzęta do chorób fizycznych i psychicznych.

 

Opieka weterynaryjna jest zwykle zaniedbywana. Zwierzęta są źle karmione (słabej jakości pożywienie, nieregularne posiłki, brudna woda w miskach, czasem długotrwały brak dostępu do karmy i wody). Nikt nie dba o zapewnienie zwierzętom kontaktu z człowiekiem. Są traktowane przedmiotowo.

 

Domowe hodowle

 

Domowe hodowle są mniej drastyczną wersją masowych pseudohodowli. Czasem właściciel postanawia zarobić na swoim pupilu i rozmnaża go, a potomstwo przeznacza do sprzedaży. Warunki życia są wtedy lepsze, gdyż nie odbywa się to na dużą skalę. W domowej hodowli właściciel zapewnia lepszą opiekę i bardziej dba o zdrowie swoich zwierząt, gdyż oprócz zarabiania na nich pieniędzy, jest z nimi emocjonalnie związany.

 

Jednak zasada jest podobna – nieodpowiedzialne i nieumiejętne rozmnażanie nierasowych zwierząt w celu osiągnięcia zysku finansowego.

 

Rasowy = rodowodowy

 

Decydując się na zakup zwierzęcia rasowego, wybierajmy hodowle zarejestrowane w Polskim Związku Felinologicznym (lub Kynologicznym). Tylko takie hodowle dbają o zachowanie standardów danej rasy i potwierdzają to rodowodem. Dysponują też odpowiednią wiedzą w zakresie krzyżowania osobników, dzięki czemu zwierzęta z zarejestrowanej hodowli nie mają wad genetycznych, są w pełni zdrowe fizycznie i psychicznie, zsocjalizowane i otoczone jak najlepszą opieką.

 

Nie ulegajmy okazyjnym cenom proponowanym w niektórych ofertach sprzedaży zwierząt – atrakcyjna cena może oznaczać, że zwierzę pochodzi z pseudohodowli. Zbyt młody wiek oferowanych zwierząt również powinien wzbudzić nasze podejrzenia. Szanujące się hodowle wydają zwierzę w odpowiednim wieku, dopiero po zakończonym okresie socjalizacji, przebadane przez lekarza weterynarii i po dwukrotnym zaszczepieniu. Jest to zwykle wiek 12 tygodni.

 

Często spotykane w ofertach sprzedaży określenia „rasowy bez rodowodu” czy „bez rodowodu, po rasowych rodzicach” są typowe dla ofert psuedohodowców. Nie istnieje coś takiego jak zwierzę rasowe bez rodowodu. Rodowód jest certyfikatem, że nasze zwierzę jest przedstawicielem danej rasy i rzeczywiście można za nie pobrać opłatę. Zwierzęta bez rodowodu nie powinny być sprzedawane – mogą być najwyżej oddawane za darmo. Jedyny koszt, jaki ewentualnie może ponieść adoptujący (jeśli wyrazi zgodę) to zwrot kosztów opieki weterynaryjnej i utrzymania.

 

Liczba niechcianych zwierząt usypianych w schroniskach, czy porzucanych na ulicy jest tak ogromna, że dodatkowe przyczynianie się do rozmnażania kolejnych jest przejawem okrucieństwa. Jeśli nie zależy Ci na posiadaniu rodowodowego pupila, poszukaj w schroniskach i lokalnych organizacjach – trafiają tam naprawdę piękne zwierzęta. Lepiej uratować bezdomne zwierzę niż przyczyniać się do istnienia rozmnażalni.

 

Co na to polskie prawo?

 

Niestety, polskie prawo nie reguluje procederu prowadzenia psuedohodowli. Jedynie złe warunki przetrzymywania zwierząt stanowią naruszenie Ustawy o ochronie zwierząt, jednak bardzo trudno jest o zdobycie dowodów na taki stan rzeczy. Również prawo podatkowe nie zakazuje rozmnażania zwierząt nierasowych. Handel więc kwitnie, uzależniony tylko i wyłącznie od popytu na produkt pod nazwą „rasowy bez rodowodu”. Cierpią na tym niewinne zwierzęta. Zastanów się zanim dokonasz zakupu zwierzęcia z nieznanego źródła. Od Twojej decyzji zależy los wielu zwierzęcych istnień!

zaniedbanie zysk rasowy rozmnażanie pseudohodowla